Taallesje

Het gedicht gaat over een jongen die Auschwitz niet kon spellen toen hij jong was. Inhoudelijk vond ik het geen goed gedicht, of alleszins geen gedicht dat mensen aanspreekt. Bijna niemand vind het interessant om een gedicht te lezen over kinderen die Auschwitz niet kunnen spellen. Als je bijvoorbeeld Auschwitz intypt op “google” en je komt uit bij dat gedicht, baal je enorm. De vorm van het gedicht sprak mij ook niet echt aan. Het was geen leuk gedicht om voor te lezen omdat de klanken niet mooi klinken. Mijn beeldmateriaal zijn foto’s waar iemand Auschwitz schrijft op een foute manier. Omdat je meestal schrijft op papier ben ik naar buiten gegaan om op andere dingen te gaan schrijven zodat de achtergrond niet neutraal wit was.

Veerle Deno

Hoe zullen we elkaar herkennen

In ‘Hoe zullen we elkaar herkennen’ van Elke Desanghere gaat het over een zoektocht naar gelijkgestemde zielen.

In het gedicht kunnen zielsverwanten elkaar vinden in gesproken woorden die lang leven en zich soepel vormen naar de toehoorder.

Het is een proza met een warme klank die wordt ingedeeld in 3 strofen.

Het beeldmateriaal, gekozen bij dit gedicht, toont eerst een persoon met een half bedekt aangezicht.Een persoon herkennen kan je door zijn gelaat te zien.
Wanneer het gezicht deels onzichtbaar blijft, moet men het eerst nog ontdekken.
De tweede foto is een evidente keuze: woorden die gesproken worden door een mond. Het derde beeld toont een kamer met sporen van een mens die er al lang leeft en roept een beeld op dat men kan oproepen tijdens verhalen die verteld worden, de handafdruk op
de vierde foto duiden op de klankloze lichaamstaal die we gebruiken zonder te spreken.
Bij het vijfde foto wordt een beeld opgeroepen, hoe woorden iemand kunnen omarmen en hoe soepel ze zich rond iemand kunnen wikkelen. De hand bij zesde beeld verkent de randen van een persoon. De laatste foto van de omhelzing illustreerd het best van het in elkaar passen van verwanten.

De schoonheid wordt bepaald door de beeldspraak ik vond het een mooie gedachte om een woord te gebruiken als een warme mantel die iemand een goed gevoel geeft.
Wie zoekt naar iemand die je stemmingen, gevoelens en indrukken perfect aanvoelt en begrijpt dan zijn woorden onmisbaar. Dat vind ik in dit gedicht zo goed benadrukt.
Helene Dewulf

Op haar zat ik te wachten

De auteur van dit gedicht is Hanne Toye. Het thema is ziekte en eventueel (liefdes)verdriet. We kunnen dit gedicht in twee verschillende manieren interpreteren. Het eerste is dat het gaat over een jongen die aan kanker lijdt en daardoor geen haar heeft. Hij is kaal en is hij dus aan het wachten tot zijn haar weer groeit, maar dat gebeurt niet . Dan hoort hij van zijn dokter dat zijn haar zal nooit meer zal kunnen groeien. Dus zal hij altijd kale blijven. Dat was het eerste mogelijkheid maar we kunnen ook zeggen dat dit gedicht over liefdesverdriet gaat. Een jongen wacht al maanden en zelfs jaren op zijn meisje, maar door een bepaalde reden kan hij haar niet krijgen en hij mist haar.

Het gedicht bevat bijna geen vormelijke kenmerken. Er is geen rijmen en ook geen rijmschema. Maar er is wel een woordspeling van het woord ‘haar’. De dubbelzinnige betekenis van die woord maakt het wat interessanter. De auteur wil vooral zijn boodschap duidelijk maken en daarom zet hij het inhoud centraal. Het inhoudelijke is hier het belangrijkste.

Om het verhaal duidelijk te maken, heb ik geprobeerd de sfeer en de gevoelens te overbrengen met deze foto’s. De bedoeling van die getrokken foto’s was dat het verdriet, afwachting en een leegte weergaven. En het zwart-wit maakt het een beetje droeviger en ernstiger.

Ik persoonlijk vind deze poëzie niet echt briljant, maar ook niet slecht. Het inhoud is wel mooi en aangrijpend maar het mist een vorm. De woordspeling vind ik interessant want dat geeft het verhaal een heel andere pointe. Toen ik dit gedicht voor het eerst las, dacht ik dat het ‘haar’ over een meisje ging, maar na een paar keer gelezen te hebben, vond ik dat die laatste zin niet klopte. En zo ben ik op het idee gekomen dat het over een kankerpatiënt ging ,die door haarverlies kaal was geworden.

Nikita Gurung

http://www.youtube.com/watch?v=5Q92N9AXuVs

Zij kust hem niet langer slaapwel

Dit gedicht gaat over een scheiding. een vrouw die niet meer verliefd is op haar man. Eerst durft ze het hem niet te vertellen, want ze is bang hem te kwetsen. Uiteindelijk vertelt ze het hem toch en zet ze hem aan de deur. Ze hebben een lange tijd samen doorgebracht en hebben daar veel herinneringen aan over gehouden die ze niet snel zullen vergeten. Ook al voelt zij niks meer voor hem, toch is ze er heel verdrietig van.

Het gedicht bestaat uit drie strofes, drie kwatrijnen en dan nog één vers. Er zijn zes enjambementen.
Er is sprake van eindrijm: slaapwel – kinderspel, interieur – kamerdeur, is – verbintenis. Dit is volrijm. Het rijmschema is a – b – c – a.

Toen ik het gedicht voor de eerste keer las vond ik het niet zo mooi en begreep ik het ook niet goed. Maar voor dit gedicht te begrijpen moet je het een paar keer lezen. Het gedicht heeft een droevige sfeer en ik denk ook dat dit de bedoeling was van de dichter. De laatste strofe vind ik niet gepast. De dichter had hier beter iets anders voor gevonden.

De eerste foto met de beer en de pop heb ik gekozen omdat in het gedicht verwezen wordt naar een vacht scheuren en kinderspel. De pop moet de vrouw voorstellen en de beer de man. Met de tweede foto heb ik een scheiding proberen te brengen. Deze foto geeft duidelijk weer dat de relatie over is. Op de derde foto zie je een prullenmand met veel zakdoekjes. Dit verwijst naar het feit dat de vrouw ook veel verdriet heeft van de scheiding. Ook verwijst dit naar de laatste vers van het gedicht. In de vierde foto wordt de man uiteindelijk aan de deur gezet of vertrekt hij uit eigen wil.

Anna Raymaekers

Airbag te koop

Dit gedicht gaat over de liefde. Het is reclame voor ‘airbag’. Het gaat over liefde die gestopt moet worden. Het lijkt dat het over een relatie gaat, waarin een persoon een spel speelt met zijn partner. De partner heeft echter niets door, alleen buitenstaanders zien wat er gebeurt en proberen er voor te zorgen dat de relatie op tijd stopt. De buitenstaanders, waarschijnlijk familie en vrienden, willen steun geven van zodra de relatie ophoud. De airbag staat voor deze steun.
Het thema is liefde, relatie en liefdesverdriet.. Er wordt in het gedicht gebruik gemaakt van beeldspraak. In dit gedicht wordt er een personificatie gebruikt. De airbag is een soort steun om je liefdesverdriet weg te werken. Als je er goed over nadenkt kan je de airbag vergelijken met een vriend die je steun geeft in moeilijke tijden. Het gedicht bestaat uit drie strofen en achttien verzen. In dit gedicht komen geen rijmen voor.
Dit gedicht is zeker een aanrader, op het eerste zicht lijkt het wel een grappig, soms ook vreemd gedicht. Airbag is niet echt een onderwerp om een gedicht over te schrijven. Maar als je er dan beter over gaat nadenken dan begrijp je de link met airbag wel.
Ikzelf heb het gedicht redelijk letterlijk geïnterpreteerd. Mijn afbeeldingen zijn wel duidelijk te linken aan het gedicht. Maar achter de afbeeldingen zit een bepaalde betekenis, een soort van waarschuwing voor een pijnlijk einde….

Lotte Uyttenbroeck

De chronologie van het verlaten

De chronologie van het verlaten
Het gedicht is geschreven door Nana Ramael en heeft als titel: De chronologie van het verlaten. Het thema is verlaten, meer bepaald een relatieprobleem. De man of vrouw verlaat zijn partner na een ruzie.
Inhoudelijk + vormelijk: In het gedicht staat niet één vorm van beeldspraak. Wel is er veel gebruik gemaakt van enjambementen. (Je kon ’s nachts – moeilijk slapen ; Woensdag – ben ik nog gaan werken ; nooit durven vermoeden – dat je op donderdag écht zou gaan.)
Er is ook nergens rijm gebruikt. Het gedicht bestaat uit 3 strofen en 14 verzen waarvan de eerste 2 strofen uit 6 verzen bestaan, en de laatste strofe uit 2 verzen.
Persoonlijk vind ik het geen goed gedicht omdat er geen rijm of beeldspraak in zit. Het lijkt eerder op een proza-tekst dan op een gedicht. Als er rijm zou inzitten, zou het me meer aanspreken en zou de boodschap misschien ook duidelijker worden.
Ik heb het gedicht gekoppeld aan beelden waarop er letterlijk iemand zijn partner verlaat. Omdat de foto’s in zwart-wit genomen zijn, kon je al vanaf de eerste foto merken dat het er niet echt fleurig aan toe gaat en dat er wel iets negatiefs zou kunnen gebeuren.

Leen Vandenhoudt

[Youtube http://www.youtube.com/watch?v=Er2ND8vGLLQ]

Hoe

Het gedicht ‘Hoe’ van Judith Herzberg gaat over hoe je een vrouw moet liefhebben. Het gaat over de ideale man, een man die, volgens de schrijfster, niet bestaat. Toch blijf ze naar die man zoeken en word, naar mijn aanvoelen, keer op keer teleurgesteld.

Qua  beeldspraak gebruikt ze enkel een mooiere formulering van droefheden wegnemen zoals je water uit irrigatiekanaaltjes laat wegstromen: ‘mijn plotselinge droefheden een bedding geven’. Men spreekt in dit gedicht van gebroken rijm.  Ik tel 28 verzen en negen strofen.

Ik heb een gesloten deur afgebeeld om aan te tonen dat haar ideale man onbereikbaar is. Wanneer de deur opent, is ze aan het fantaseren. Maar in de werkelijkheid blijft de deur gesloten. Alles wat ze wil dat hij voor haar doet, krijgt ze niet gezegd. Ze staat voor een gesloten deur.  Het maakt niet uit hoe vaak ze aanklopt.

Het hart is de enige afbeelding waarin ik rood in heb gebruikt omdat het gedicht uiteindelijk over de liefde gaat. Daar wilde ik even de nadruk op leggen.

Ik vind dit een heel mooi gedicht, wij vrouwen kunnen ons er immers allen in terugvinden: we zijn altijd op zoek naar die ideale man die ons volkomen begrijpt. Helaas, dames en heren, moet ik u meedelen dat die niet bestaat, evenmin de perfecte vrouw.

laura Wyffels

fietsvrijheid

Mijn gedicht heet ‘fietsvrijheid’ geschreven door Michaël Van den Broeck. Het thema is hoe de weg naar school verloopt.

Het gedicht gaat over de gedachte van een persoon die onderweg naar school is en  die terrecht komt in slecht weer.

Er is geen rijm in dit gedicht, ook geen strofes. Er komen enkel een paar enjabementen in voor.

De foto’s die ik heb gemaakt, heb ik gekozen omdat ik niet de letterlijke interpretatie van het gedicht wou weergeven. De foto met al het fietsmatriaal heb ik gemaakt omdat de titel ‘fietsvrijheid’ is. En al deze spullen maken het allemaal niet meer zo vrij. De foto met de slak heb ik gekozen omdat hij onderweg naar school is, daarom heb allerlei vakken samengebracht op een studeerpapier, de slak staat dan weer omdat hij zo traag gaat. De donkere wolken staan natuurlijk voor de donkere wolken, omdat hij in het gedicht over plassen en natte spiegels heeft. De foto met de bocht drukt de laatste bocht uit waar hij het over heeft. De foto met het uur staat voor de laatste zin ‘nog 15 min, dat is een goede tijd’. Om 8u25 begint het school, met 8u10 heeft hij dus nog 15 min om op school te geraken.

Ik ga elke dag met de fiets naar school, ik begrijp dus wel waar de schrijver het over heeft. De tijd, de regen, het drukke verkeer zijn allemaal wel de zaken die op de fiets wel belangrijk zijn. Ik vind het gedicht wel mooi, maar ik vind het jammer dat er geen rijm in zit. Dat is toch iets wat ik net het speciale vind aan een gedicht. Het is ook een gedicht waarbij je weet waarover het gaat. Je moet niet ver zoeken en nadenken over de betekenis, het is redelijk voor de hand. Hoewel er toch nog verzen zijn die ik toch niet zo goed begrijp. Maar over het algemeen vond ik het toch wel een leuk gedicht. Wat dit gedicht voor andere mensen gaat betekenen weet ik niet, het gedicht maakt het fietsen niet zo aantrekkelijk. En zal dus mensen ook niet overtuigen de fiets te verkiezen boven de auto.

Enya Smeulders

Haar neusje

De auteur van dit gedicht is Alisa Coessens. Het gedicht gaat over een meisje dat zich niet meer zo goed in haar vel voelt. Ze ziet zelf dat ze veranderd maar ze kan er niks tegen doen.
De auteur probeert om de lezer te emotioneren door het op een depressieve manier te schrijven. Ze maakt niet echt gebruik van beeldspaak.
Dit gedicht heeft geen rijm. Het bestaat uit 17 verzen en telt 4 strofen. Het is zo dat de eerste en laatste vers terzinen.
Ik heb een foto met een lachende mond omdat ze voeger veel plezier maakte en veel lachte. Maar nu is ze vaak droevig daarom dat bakje water en die traan, door de uitdrukking ‘een potje huilen’ ben ik hierop gekomen. Een andere foto geeft haar donkere leven voor, de donkere lucht, zee… Omdat ik het gevoel had dat het meisje depressief, ongelukkig, droevig,… is tijdens het lezen, heb ik een foto genomen met iemand in een donkere hoek, die haar gezicht verstopt omdat ze ‘bang’ is van de buitenwereld en zich opsluit. De spiegel heb ik genomen omdat ze zelf wel ziet dat ze veranderd is, ze is nu het tegenovergestelde dan dat ze vroeger was. ‘Ze wuifde zichzelf in alle stilte uit.’
De eerste keer toen ik het gedicht las, vond ik het nogal stom en raar. Maar naarmate ik het meer las zag ik de betekenis erin en toen vond ik het eigenlijk wel mooi, speciaal. Er zit geen rijm in en ik vind het wel leuker als er één zou inzitten, maar de betekenis is ook wel belangrijk vind ik. En hier zit zeker een speciale betekenis in.
Shana Onsia
[Youtube http://www.youtube.com/watch?v=HtwrkIO-cM8]

Hij stond er maar droomde

Dit gedicht bevat 4 strofen waarbij de eerste strofe een stanza is, de tweede een kwatrijn en de derde en vierde terzinen zijn. De dichter maakt veel gebruik van enjambementen, hij splitst zijn verzen op. Hij schrijft zeer mysterieus en gebruikt geen rijm.
Volgens mijn interpretatie gaat dit gedicht over een man die uit een coma ontwaakt en die een weg aflegt door een tunnel naar zijn dood. Hij ziet een wit licht en glijd stilletjes aan verder weg. Het is alsof hij een pad naar het hiernamaals bewandelt, waarbij de gracht zich met water vult en hij verdrinkt. De dichter gebruikt veel beeldspraken voor de dood, alsof de man in nood is.
Als je dit gedicht leest ben je eerst in de war, maar na een tijd zie je dat het meer diepgang heeft. Je word nieuwsgierig en vraagt je af wat er allemaal gebeurt en wilt ook meer weten.
De foto’s van de schoenen die het pad afleggen stellen zijn weg af naar het hiernamaals. De andere beelden staan over de verwarring in het gedicht en in zijn gedachten, deze komen tussen de schoenen want hij komt dit tegen op zijn weg. Deze beelden zijn soms vaag, en de trechter staat voor de tunnel waardoor hij gaat. Op het einde komt hij dan een wit licht tegen.
Ellen Liekens