Het gedicht ‘Hoe’ van Judith Herzberg gaat over hoe je een vrouw moet liefhebben. Het gaat over de ideale man, een man die, volgens de schrijfster, niet bestaat. Toch blijf ze naar die man zoeken en word, naar mijn aanvoelen, keer op keer teleurgesteld.
Qua beeldspraak gebruikt ze enkel een mooiere formulering van droefheden wegnemen zoals je water uit irrigatiekanaaltjes laat wegstromen: ‘mijn plotselinge droefheden een bedding geven’. Men spreekt in dit gedicht van gebroken rijm. Ik tel 28 verzen en negen strofen.
Ik heb een gesloten deur afgebeeld om aan te tonen dat haar ideale man onbereikbaar is. Wanneer de deur opent, is ze aan het fantaseren. Maar in de werkelijkheid blijft de deur gesloten. Alles wat ze wil dat hij voor haar doet, krijgt ze niet gezegd. Ze staat voor een gesloten deur. Het maakt niet uit hoe vaak ze aanklopt.
Het hart is de enige afbeelding waarin ik rood in heb gebruikt omdat het gedicht uiteindelijk over de liefde gaat. Daar wilde ik even de nadruk op leggen.
Ik vind dit een heel mooi gedicht, wij vrouwen kunnen ons er immers allen in terugvinden: we zijn altijd op zoek naar die ideale man die ons volkomen begrijpt. Helaas, dames en heren, moet ik u meedelen dat die niet bestaat, evenmin de perfecte vrouw.
laura Wyffels
2 reacties
RSS met reacties TrackBack identificatie URI
mooi gedicht, leuk voorgelezen! en een creatief filmpje zoals altijd!
Laura!! een prachtig filmpje!